Fen Bilimleri

LORENTZ, Hendrik Antoon (1853-1928) : Hollandalı fizik bilgini. Öğrenimini yaptığı Leyden Üniversitesi'ne 1878'de matematiksel fizik profesörü olarak atanır. Araştır­malarına ışığın dielektrik ve metal tarafından kırılma ve yansıması konusunu tar­tışmakla başlar. Daha sonra kırılma indisi ile herhangi bir ortamın yoğunluğunun ilişkisini belirleyen bir ifade geliştirir. Işık ve elektro-manyetik üzerinde tutarlı bir teori kurmanın gereğini anlayan Lorentz, atomsal ve alan kavramlarını kaynaştırmayı başarır. 1892 ve 1895'te hareket halindeki bir ortamda elektrik ve optik olay­lara ilişkin araştırma sonuçlarını yayımlar. Tüm bu çalışmalarında mutlak sabit bir esir varsayılmıştır. Lorentz teorisinde çelişmeye düşmemek için, "yerel zaman" kav­ramını oluşturur. Joseph Larmor bu kavramı ile Michelson-Morley deneyini açıkla­mak için Fitzgerald'ın ortaya attığı "kasılma" arasındaki ilişkiye dikkati çeker. 1903'te çalışma kapsamını genişleten Lorentz, şimdi "Lorentz Dönüşümleri" olarak anılan denklemlere ulaşır. Bunlar, Einstein'ın Özel Rölativite’sindeki denklemlerle özdeş niteliktedir. Lorentz 1902'de Nobel Ödülü'nü alır. 1923'te Harlem'de Tyler Enstitüsü Fizik Laboratuarı direktörlüğüne getirildiğinde dünya çapında bir üne sahipti. Kişi olarak alçakgönüllü, güvenilir ve sabırlı olan Lorentz, birçok dili anadi­li gibi iyi bilirdi.